de social descalabro
ressalta a fantasia
na sociedade embutida?
faça isso, minha poesia!
sabes que isso
é mutreta construída:
- isso é vida?
isso não é vida!
TROMPO
kiu el tiu bildo
de maldeca socio
reliefigas la fantazion
socie inkrustita?
faru tion, mia poezio!
konstruita fuŝaĵo, vi scias:
- ĉu tio estas vivo?
tio ne estas vivo!
PSORA CHORA ORA
psora me atravessa psora me enamora
que psora é essa? namoro maroto apavora?
escreva: e na ponta do lápis sinta essa angústia fluir
no canal o fluxo fácil – água sabe aonde ir
água sabe declive que a leva da Fonte ao mar:
sei caminhos onde estive
mesmo nos que desconheço sei aonde vou chegar!
um saber que sempre tive sei de ontem e sei de agora
se em bordas me contive bordas bordo cor aflora
mas a ilusão do caminho me faz supor caminhante
sou água lá no meu ninho e meu ninho é minha Fonte:
partida viagem destino coexistem no fluir e no agora
sou o terreno cujo declive dissolvo e filtro a psora
essa coceira sem porquê e sem pra quê
não é da Fonte nela fica aquilo que não se vê?
nunca deixo de ser Fonte mesmo se água de bica!
se saio pela torneira então me explica me explica:
onde a psora a coceira? Eu Sou na Fonte e estou na bica
da bica passo pras bocas sedentas de ásperas sendas
mesmo as sendas sendo loucas
sou água e paz nas contendas fluxo a fluir mais e mais:
Fonte e fluxo sou no agora sou na Paz!
PSORA’ PLORAS
psora’ min trapaŝas, psora’ allogas min,
kiu psora’ estas tiu? ĉu terurigas amindum’?
verku: el la krajona pinto sentu flui tiu angor’
tra kanal’ facila flukso – akvo scias iri for
akvo scias pri l’ kondukanta deklivo de Fonto ĝis mar’:
vojojn de mi trairintajn jam de longe konas mi
eĉ se per diskonataj kien alveni scias mi!
sciaĵon sciatan de ĉiam de hieraŭ de nun
se rande mi min detenis randojn brodas (florkolor’)
ve, miaj voj-iluzioj supozigis min voj-iranto
akvo jen mi ekde nesto – mia nest’ jen mia Fonto:
foriro vojaĝo destino kunestas en flu’ kaj en nun’
mi grundo kies deklivon psore mi solvas filtras
tiu juko sen kialo sen kielo
ne enas el Fonto en ĝi restas tio ĉu ne vidata?
neniam mi lasas esti Fonto eĉ se de akvo-tubo!
se per krano eliras mi do min diru klarigu:
kie psora’ kaj juko? Mi Estas en Fonto enkrane estante
de krano al buĉoj mi iras soifanta el akraj padoj
eĉ se padoj frenezas mi estas akvo kaj pac’
en bataloj flukso pli kaj pli fluanta:
Fonto kaj flukso Mi Estas en nun’ kaj Pac’!
ESTERCO
minha poesia acorda hoje
meio menstrual falida
falha e se atrapalha
com a embocadura do verso
STERKO
mia poezio hodiaŭ vekiĝis
iom menstrua bankrota
manka kaj ĝi konfuziĝas
pri la buŝaĵo de l’ verso
se soneto estu estos ĝi malsaĝa
ruiniga certe iom obstrukciata
estos kraĉata kaj poste fekata
se nek soneto estos nur dormema
iom bankrota menstrua monstro
sen poezio sen soneto sen nenio!
NO DESENLACE SE RENASCE?
Ao poeta Augusto dos Anjos
revisitado
Vem nu e sem noção o ser que nasce
Neste intervalo a que chamamos vida
Ser pleno espaço no meu desenlace
Ser plena luz na hora da partida
Seja meu guia o Amor que cultivei
Mesmo que tosco muito do que fiz
Que eu saiba muito mais do que hoje sei:
Eu Sou a Vida muito mais feliz
Serei na morte como quem renasce
Grato ao boneco pleno de saúde
Pleno de consciência o desenlace
Na lápide só... que fiz o que pude
Se com saudade deixo meus brinquedos
Pleno e sem medo ganho este ataúde!
ĈU EN FORPASO ONI RENASKIĜAS?
Al poeto Aŭgusto dos Anĵos
reviziita
Venas naskiĝul’ nuda sen noci’
Al tiu intertemp’ nomata viv’
Iĝi plena spac’ dum mia forpas’
Iĝi plena lum’ dum mia forir’
Estu mia gvid’ la Am’ kultivata
Eĉ se torda multo de mi farita
Sciu pli mi nun ol sciite:
Mi Estas Viv’ kun tiom da feliĉ’
Forpase estu mi renaskiĝant’
Dankema al la pup’ plena je san’
Plena je konsci’ estu la forpas’
Memor-ŝtone: “mi faris kion povis
Se sopire miajn ludilojn lasas
Plena sen tim’ mi tiun ĉerkon gajnas!
havia o ventinho tímido
com medo até de ventar
a manhã alegre transpirava fragrâncias
os pássaros, sinfonias
começa incessante o vento a crescer
fica forte e sem vergonha
e sem vergonha e sem medo
e sem vergonha e atrevido
e sem vergonha e insolente:
o inofensivo ventinho tímido
transforma-se em turbulência
tufão terror tempestade
furacão ferocidade
segue intrépido e estrepitoso
quebra tudo que vê leva tudo que vê
com estrondo e confusão
vento safado! levantou a saia dela
só pra dar uma espiada, eta vento comilão!
comeu goiaba mamão comeu poeira e espirrou
será que o vento é alérgico?
nossa que vento forte fez voar o barracão!
será que ele está zangado?
como venta veloz o vento
quando o vento quer ventar
solta vento pelas ventas
parece dragão sem fogo
querendo o fogo soprar!
ufa! até que acalmou ficou
sereno sossegado ficou manso
ficou suado de tanto correr
vento até parece gente:
se zanga e quebra o que vê
e xinga e arrebenta tudo
mas sossega de repente
vento parece gente?
* * * * * * * *
URAGANO
ekis timida ventet'
timema eĉ ventad'
parfumon transpiris gaja maten'
simfoniojn, tiuj birdoj
senĉese ekkreskas vento
iĝas forta senhonta
sentima senhonta
trokuraĝa senhonta
aroganta senhonta:
sendanĝera timida ventet'
iĝas tiam turbulad'
uragan' terur' tempest'
feroca furio sentima bruema
rompas forportas ĉion
granda brua konfuzo
ruza vento vento ruza!
nur por elrigardeto
levis ĝi ŝian jupon
kia vento manĝegema!
manĝis gujavon papajberon
manĝis polvon kaj ternis
ĉu eble alergia? kia forta vento!
forflugis domaĉon!
ĉu koleretiĝis ĝi?
rapidege ventas vento
kiam vento volas venti
naz-true delasas venton
simile al senfajra drako
kun vol' pri fajrablovad'!
finfine ĝi kvietiĝis
sereniĝis mildiĝis
pro tiom kuri ŝvitis
vento eĉ ŝajnas hom':
furioze rompas ĉion
ĉion insultas diskrevigas
subite tamen kvietiĝas
ja vento ŝajnas hom'
💔 💔 💔
DESENCANTO
original de Manuel Bandeira
Eu faço versos como quem chora
De desalento… de desencanto…
Fecha o meu livro, se por agora
Não tens motivo nenhum de pranto.
Meu verso é sangue. Volúpia ardente…
Tristeza esparsa… remorso vão…
Dói-me nas veias. Amargo e quente,
Cai, gota a gota, do coração.
E nestes versos de angústia rouca,
Assim dos lábios a vida corre,
Deixando um acre sabor na boca.
— Eu faço versos como quem morre.
DESENCANTO
à moda de Manuel Bandeira
faço poemas como quem cora
tão desatento ao desencanto
pecha do livre que nos devora
sois emotivo e duro e pranto
poema range ruge o dente
retesa o espaço em morse vão
mas morse é morte (ninguém entende)
e quem entende não fala não
e este poema de angu na boca
assim quisera estar de porre
cantar mais livre a verdade toda
- mas faço versos como quem corre…
💔 💔 💔
SENILUZIIĜO
simile al Manuel Bandeira (*)
honte mi poeziumas
malzorgata seniluzi’
misvoras libero misa
trosentemon ploron umas mi
roras kaj grincas tiu poemo
spaco streĉa (nur vana kodo)
mortanta kodo nur morsa kodo
komprenemulo silenta emo
tiu surbuŝa kaĉ' el farun'
ĉu emas poemo al ebri'?
tutan plenveron ni kantu plu
- kuro-simila poezi'…
(*) Manuel Bandeira (1886-1968) estas brazila poeto de modernismo iel romantisma. La originalan poemon oni konsideras metapoemo, tio estas, poemo celanta priskribi la proceson mem de la beletra kreado.
AGORA
NUNO
QUEM SOU
Eu sou o mistério
que em mim cintila
Eu sou o mistério
da resposta provisória
a cintilar em nova pergunta
Eu sou o mistério provisório
do Ser eterno
que em existir cintilo
Eu sou o mistério
do cintilar provisório
no mar eterno
do inconsciente
emergente do Si mesmo
Eu sou o mistério
de não ser o eu pessoal
sendo ainda assim
o mistério da Totalidade:
o Si mesmo.
Eu sou mesmo
o mistério em Si mesmo.
*************
DEFASAGEM Ano da graça: 1949 me sinto um urso nascido analógico por desgraça me querem digital no ano em curso crise de identid...
