O FASCÍNIO DO "CÉU DE SANTO AMARO" - LA SORĈO DE “CÉU DE SANTO AMARO”

 

O FASCÍNIO DE “CÉU DE SANTO AMARO”

Paulo Pereira Nascentttes

                “Céu de Santo Amaro”, canção de Caetano Veloso e Flávio Venturini, figura como uma das minhas prediletas. A música foi inspirada no “Arioso” da Cantata BWV 156, de Johann Sebastian Bach e a letra é pura poesia. Sinto um enorme enlevo cada vez que ouço essa obra prima do cancioneiro nacional. Sinto o barulho gostoso do desmoronar do muro ente o popular e o erudito. Muro que jamais deveria ter sido erguido: afinal, a fronteira, além de desnecessária, é falsa e ilusória.

                Mas, os sentimentos que em mim afloram tocam o fundo da alma, como costuma acontecer no contato com a arte, a poesia, a melodia de uma boa música. Caetano e Venturini superam minhas expectativas ao falar do amor que me invade e envolve, quando também “olho para o céu”, “o universo em mim”, “a alegria de um pássaro em busca de outro verão”. Quanto lirismo! Quanta beleza! Acabo me sentido o pássaro em voo para o infinito em mim. Voo em busca de outras primaveras também.

                Como não bastasse, bateu a vontade de viajar e ouvir essa canção pisando as areias inspiradoras das praias de Santo Amaro, onde deitado, possa sentir o a magia do “Céu de Santo Amaro”.

LA SORĈO DE “CÉU DE SANTO AMARO” [ĈIELO DE SANKTO AMARO]

Paulo Pereira Nascentttes

                “Ĉielo de Sankto Amaro”, kanto de Caetano Veloso kaj Flávio Venturini, figuras kiel unu el miaj preferataj. La muziko estis inspirata em “Arioso” de la Kantata BWV 156, de Johann Sebastian Bach kaj la liriko estas plena je poezio. Mi sentas enorma sorĉo ĉiam, kiam mi aŭdas tiun majstroverkon de la nacia kantaro. Mi sentas la gustuman bruon de la ruinigo de la muro inter la stiloj popola kaj erudicia. Muro kiu neniam devus esti starigita: fine, la land-limo, krom malnecesa, estas falsa kaj iluzia.

                Sed, la sentoj, kiuj ĉe mi eliĝas tuŝas la de mia animo, kiel kutime okazas dum la kontakto kun la arto, poezio, la melodio de bona muziko. Caetano kaj Venturini superas miajn esperojn parolante pri la amo, kiu min invadas kaj envolvas, kiam ankaŭ mi “rigardas la ĉielon” “la universon en mi”, “la ĝojon de birdo serĉe de alia somero”. Kiom da lirismo! Kiom da beleco! Mi eksentas min la flugantan birdon al la senfino en mi. Flugo serĉe de aliaj printempoj ankaŭ.