O FASCÍNIO DE “CÉU DE SANTO AMARO”
Paulo Pereira Nascentttes
“Céu
de Santo Amaro”, canção de Caetano Veloso e Flávio Venturini, figura como uma
das minhas prediletas. A música foi inspirada no “Arioso” da Cantata BWV 156,
de Johann Sebastian Bach e a letra é pura poesia. Sinto um enorme enlevo cada
vez que ouço essa obra prima do cancioneiro nacional. Sinto o barulho gostoso
do desmoronar do muro ente o popular e o erudito. Muro que jamais deveria ter sido
erguido: afinal, a fronteira, além de desnecessária, é falsa e ilusória.
Mas,
os sentimentos que em mim afloram tocam o fundo da alma, como costuma acontecer
no contato com a arte, a poesia, a melodia de uma boa música. Caetano e
Venturini superam minhas expectativas ao falar do amor que me invade e envolve,
quando também “olho para o céu”, “o universo em mim”, “a alegria de um
pássaro em busca de outro verão”. Quanto lirismo! Quanta beleza! Acabo me
sentido o pássaro em voo para o infinito em mim. Voo em busca de outras
primaveras também.
Como não bastasse, bateu a vontade de viajar e ouvir essa canção pisando as areias inspiradoras das praias de Santo Amaro, onde deitado, possa sentir o a magia do “Céu de Santo Amaro”.
[Produzido no curso "Escrita Essencial 1", ministrado por mim]
LA SORĈO DE “CÉU DE SANTO AMARO” [
Paulo Pereira
Nascentttes
“Ĉielo
de Sankto Amaro”, kanto de Caetano Veloso kaj Flávio Venturini, figuras kiel
unu el miaj preferataj. La
muziko estis inspirata em “Arioso” de la Kantata BWV 156, de Johann Sebastian
Bach kaj la liriko estas plena je poezio. Mi sentas enorma sorĉo ĉiam, kiam mi
aŭdas tiun majstroverkon de la nacia kantaro. Mi sentas la gustuman bruon de la
ruinigo de la muro inter la stiloj popola kaj erudicia. Muro kiu neniam
devus esti starigita: fine, la land-limo, krom malnecesa, estas falsa kaj
iluzia.
Sed,
la sentoj, kiuj ĉe mi eliĝas tuŝas la de mia animo, kiel kutime okazas dum la
kontakto kun la arto, poezio, la melodio de bona muziko. Caetano kaj Venturini
superas miajn esperojn parolante pri la amo, kiu min invadas kaj envolvas, kiam
ankaŭ mi “rigardas la ĉielon” “la universon en mi”, “la ĝojon de birdo serĉe
de alia somero”. Kiom da lirismo! Kiom da beleco! Mi eksentas min la flugantan birdon al la senfino en mi. Flugo serĉe de aliaj
printempoj ankaŭ.
[Produktita en la kurso "Esenca Verkado, gvidita de mi!]
