ELÉTRON
Meio da noite, silêncio da madrugada,
o sol da metáfora incendeia. O açoite
da fantasia na diáspora do dilema
explode. Poesia se veste de poema:
"(...) raia sanguínea e fresca a madrugada"
estou em mim de mim presente, mas saio.
Autor pressente o raio - faísca de duas ideias -
nunca antes formaram par, enfim,
com esse raio cai o poema em si,
cai o pano - o poema é sempre tecido
para ser dilema. Sem nunca antes ter sido,
nasce num átimo. Como o instante
sabe se está ótimo: o leitor o cante
como elétron no átomo cintila e rasga o fino
vaporoso véu do instante. Se cantado, vira hino
em sua métrica ligeira e, galopante, corre, menino,
para quem o queira - poema, menino gigante!
ELEKTRONO
Meze de la nokto silento de frumateno
la sun' de l' metafor' bruliĝas. La skurĝon
de l' fantazi' en la diaspor' de l' dilemo
eksplodas. Poezio sin vestas de poemo:
"radias sanga kaj freŝa la frumateno"
mi ĉeestas en mi, sed foriras.
Aŭtoro antaŭsentas la radion - sparko de du ideoj -
neniam antaŭe iĝis paro, fine,
simile al tiu radi' la poemo falas en si
finfine la poemo estas ĉiam teksaĵo
sen dilemo estinte neniam antaŭe
naskiĝas subite kaj ajnamomente
scias, ĉu bonegas: la leganto kantu ĝin
kia elektrono en atomo trem-brile disŝiras la mincan
diafanan vual' de l' momento. Kantite, iĝas hinno
per fulma metriko galopas, kuras, knabo,
al kiu ĝin volu - poemo, giganta knabo!
