APORIA II
Tem essa pele que arde e coça,
mãos e unhas assassinas
raiva sem nome sem tino
essa carnificina
Olhar assustado do menino
a virar moço, suor, esforço
pra ser o primeiro da classe
ah! se o rapaz falasse:
por que tanto alvoroço?
onde o fim do poço?
onde enfim o desenlace
desta e de tantas batalhas?
ao primeiro da classe
no peito, as medalhas,
todo o bônus, todo o crédito
e o mote militar:
ao primeiro lugar
"honra ao mérito"
Ao menino desejo o melhor
ao moço menos alvoroço
ao rapaz, agora adulto,
nesse Natal, o indulto:
ser compaixão, amor adulto
sinto muito, me perdoe, sou grato, te amo,
sinto muito, sinto muito!
APORIO II
Jen tiu haŭto ardas, jukas,
murdantaj manoj, ungoj,
sennoma freneza kolero
tiu multmortigo
Ektimiga rigardo de l' knabo
preskaŭ junul', ŝvito, la penado esti la unua de l' klaso
ha! se parolus la junulo:
kial tioma konfuzo?
kie la fino de l' puto?
kie finfine la solvo
de tiu, tiomaj bataloj?
a la unua de l' klaso,
sur la brusto, medaloj,
ĉiu profito, kredito
kaj milita devizo: a la unua ulo, "honoro al merito".
Al la knabo plej bonon deziras mi
al junul' malpli da konfuz'
al junul', nun plenkreskul',
ĉi-Kristnaske, la amnestion:
iĝi kompato, matura amo
mi multe sentas, min pardonu, mi dankas, amas vin,
mi multe sentas, multe sentas!
(Paulo P Nascentes - pnascentes@gmail.com)
Nenhum comentário:
Postar um comentário
Bonedukita, civilizita komento bonvenas kaj respekto al la ceteraj legantoj.