CAMPO PONTO ZERO
A alma não reclama, acalma:
Não reclamo, aclamo a calma
No ponto zero me regenero,
Saio do raio da reclamação,
Entro no espaço fino da
ação.
Esqueço aquilo que não
quero:
Medo, reclamação, teimosia.
Vejo na arte na alegria
A poesia sem lero-lero.
Intuição flui da Fonte,
Vejo o recém-nascido
Reviver a noosfera
Sem ontem, sem depois, só
agora.
Então reclamar pra quê?
O que não importa foi
embora:
Mas, isso o reclamante vê?!
KAMPO NULO-PUNKTO
L’ animo ne plendas, kvietiĝas:
Ne mi plendas, aklamas la kvieton
Sur la nulo-punkto mi min rebonigas,
Foriras el la radio de la plendo,
Eniras la delikatan spacon de la ago.
Forgesas tion, kiun mi ne volas:
Timo, plendo, obstino.
Vidas mi en la arto de la ĝojo
La poezio sen tordo.
Intuicio fluas el la Fonto,
Mi vidas la ĵus-naskiĝintan
Revivi la noosferon
Sen hieraŭ, sen poste, nur nun.
Do kiucele reklami?
Kio ne gravas foriris:
Sed, ĉu tion la plendanto vidas?!
(Autor: Paulo P Nascentes, Imagem: https://icdep.org.br)
Nenhum comentário:
Postar um comentário
Bonedukita, civilizita komento bonvenas kaj respekto al la ceteraj legantoj.