🌿 LIBERA POEMO: la verso reveninta
La verso venis kiel memoro sen frapo, mallaŭta, kvazaŭ folio glitanta sur akvo.
Vi portis ĝin kiel etan flamon en la manplato, kaj mi, perdita en fremdaj eĥoj, donacis ĝin al alia kantisto, kvazaŭ ĉiuj voĉoj de Brazilo kunhavas la saman ombron.
Sed vi aŭdis la veran tonon. Vi demandis sen tremo: ĉu ne Vinicius? ĉu ne Orfeo, tiu kantisto de nokto kaj cindro?
Kaj la vero malfermiĝis, pordo en la mezo de la memoro. Jes — Vinicius, kun sia luma doloro, kun la devo kanti eĉ kiam la mondo perdas sian koloron.
Mi agnoskis la eraron, kaj vi akceptis ĝin kiel oni akceptas akvon: sen juĝo, kun zorgo.
Vi petis nur atenton, pli da fideleco al la vorto, pli da silento por aŭskulti la ĝustan fonton de la kanto.
Kaj ni restis tie, du migrantoj revenintaj al la vojo, rigardante la retrovitan versojn kiel lumon post mallonga devojiĝo.
La eraro malaperis. Restis la gesto: la korekto, la zorgo, la kanto kiu insistas.
Ĉar, jes — pli ol iam necesas kanti. Necesas ankaŭ aŭskulti, ĝustigi, lernadi.
La konversacio daŭras, kaj en ĝi daŭras ni, agordante la mondon per la malgrandaj, obstinaj lumoj de la vorto.
🌿 POEMA LIVRE: o retorno do verso
O verso veio
como memória sem pancada,
voz baixa,
como se folha deslizando sobre água.
Você o trouxe como pequena chama na palma da mão, e eu, perdido em ecos estranhos, atribuí a outro cantor, como se todas as vozes do Brasil tivessem a mesma sombra.
Mas, você ouviu o verdadeiro tom. Você perguntou sem um tremor: não seria do Vinicius? não seria Orfeu, esse cantor da noite e do cinza?
E a verdade se abriu, uma porta no meio da memória. Sim — Vinicius, com sua luminosa dor, com o dever de cantar até quando o mundo perde sua cor.
Eu reconheci o erro, e você o aceitou como se aceita água: sem julgamento, com cuidado.
Você só pediu atenção, mais fidelidade à palavra, mais silêncio para escutar a correta fonte do canto.
E nós ali ficamos, dois migrantes regressando ao caminho, olhando o reencontrado verso como luz após curto desvio.
O erro desapareceu. Restou o gesto: a correção, o cuidado, o canto que insiste.
Porque, sim — mais que nunca é preciso cantar. É preciso também escutar, corrigir, aprender.
A conversação segue, e nela seguimos nós, afinando o mundo pelas pequenas, obstinadas luzes da palavra.
Nenhum comentário:
Postar um comentário
Bonedukita, civilizita komento bonvenas kaj respekto al la ceteraj legantoj.