FARMAR AURA NO SEGUNDO TURNO! DUAVICE “FARMAR AURA”!

 

BORA “FARMAR AURA” NO SEGUNDO TURNO!

  “Que sonho bandeiroso!” – a menina fez carinha de psicanalista. Se lacaniana ou junguiana não decifrei. Pisquei de volta na cumplicidade de tio emprestado e sobrinha esperta.

   O almoço de aniversário do tio parecia insosso para a Laurinha, 10 anos. Rodas de adúlteros, digo, adultos, deitavam certezas sobre as virtudes do candidato preferido ou preterido e as falcatruas do adversário, as poucas destacadas na imprensa parcial. Comentavam o debate da Band: a movimentação em cena, falas, trejeitos de cada postulante ao ambicionado cargo. Alguns líderes do Exterior, o dos EUA o mais excitado, cuspiam marimbondos, dispostos a influenciarem no resultado das urnas brasileiras. Ou alinhavam-se ao playboy advogado carioca, 45. Ou ao velhinho, metalúrgico nos anos 1970, agora com pouco mais de 80. Temos vídeos do Presidente dando piques na Av. Paulista a mostrar forma física invejável para um octogenário.

   Laurinha, animada na conversa, tentava me explicar a expressão “farmar aura”, usada pelas coleguinhas da escola. E ensinava o gesto das duas mãos balançando para cima e para baixo como se impulsionassem uma bolinha invisível num arco imaginário. É assim! Aluno que fracassou no exame final, admiti minha ignorância e a Laurinha do sonho, rindo, recomeça a explicação: “só imita o meu gesto e fala six-seven, six-seven até cansar”. Minha imitação mereceu aplausos na certa de incentivo.

    “Mas, o que é farmar aura?” Minha insistência não a intimidou. Disse que o playboy do meu sonho tinha muito que farmar a aura dele, do pai, que cumpria pena de 27 anos de prisão. Perguntei por que o ex-presidente estava preso. Ela apenas disse, sem interesse ou explicação, que não gostava da aura daquela família. Respeitei o sentimento dela ao me lembrar de uma antiga injunção milenar Rosacruz – da boca de uma criança saem gotas de sabedoria. Guardamos o resto de papo para depois. O almoço estava servido. “Laurinha, vamos lavar as mãos”. Me respondeu sapeca piscando um olho. “Já lavei, juro! Ontem no banho!”

  ANTAŬEN DUAVICE “FARMAR AURA”!

    “Kia rivela sonĝo!” – la knabino mienis kiel psikanalisto. Se lacaniana aŭ junguiana, mi ne malkovris. Okulfrape, kun komplico de pruntita onklo al lerta nevino.

     La datrevena tagmanĝo de mia onklo ŝajnis sengusta al Laurinha, 10-jaraĝa. Rondoj de adultuloj, pli bone, plenkreskuloj, montris certecojn pri virtoj de la preferata aŭ preterlasata kandidato kaj, aliflanke, la fuŝaĵojn de la kontraŭulo, la malmultaj reliefigitaj de la partia gazetaro. Oni komentis la debaton de TV Band: pri la sceno-movo, eldiroj, trajtoj de ĉiu postulanto al la ambicia posteno. Kelkaj eksteraj politikestroj, tiu de Usono la plej ekscitita, vomis insultojn, volonte influi pri la rezultoj de la brazila balotado, aliĝis al la senindula karioka avokato, 45-jaraĝa. Aŭ al la olduleto, eks-metalurgiisto de la fino de la jaroj 1970, nun iom pli ol 80-jaraĝa. Ekzistas videoj de la nuna Prezidento kuretante en la Avenuo Paŭlista, montrante nekutiman fizikan preparon por okdekjarulo.

    Laurinha, interesata en la babilado, provis klarigi al mi la esprimon “farmar aura”, uzata de lernejaj koleginoj. Kaj ŝi instruis la geston per la du manoj oscilante supre-suben, kvazaŭ ili forpelis nevideblan pilketon laŭ imaga arko. Tiele! Fiaskita lernanto en la fina ekzameno, mi konfesis mian ignoron. Laurinha de la sonĝo, ridete, rekomencis la eksplikon: “vi nur imitu mian geston kaj diru tion ĝis laciĝo: six-seven, six-seven”. Mia imito certe meritis instigajn aplaŭdojn.

    “Sed, kio estas farmar aura?” Mia insisto ne temigis ŝin. Ŝi diris, ke la senindulo de mia sonĝo multe devis farmar a aura lian kaj de la patro, kiu devis plenumi 27-jarajn karcer-punon. Al ŝi mi demandis, kial la eksprezidento estis arestita. Ŝi nur diris, sen intereso aŭ ekspliko, ke ŝi ne ŝatis la aŭron de tiu familio. Mi respektis la sintenon de la knabino, kiam mi rememoris antikvan miljaran aserton – el la buŝo de infano eliras gutojn de saĝeco. Ni lasis la ceteron de la babilado por posta momento. Jen la tagmanĝo estis preta. “Laurinha, ni lavu la manojn”. Ŝi ruze okulfrape respondis al mi. “Jam mi lavis ilin, mi ĵuras! Hieraŭ dum la duŝado!”

    Pripense pri la enigmoj de la sonĝo, mi riskis krudan komprenon pri ŝia eldiraĵo: “vi nur imitu mian geston kaj diru tion six-seven, six-seven ĝis laciĝi”. Jen! Sufiĉas sumi tiujn anglajn vortojn! Mia rigardo lumiĝis. Mi kriis simile al brazila fama futbala raportisto, nome Galvão Bueno: “Tetra! Jen tetra! Brazilo estas la tetraĉampiono de la Tutmonda Pokalo!”. Tuj poste mi iris al la strata karnavalo en mia urbo-parto. Rondoj de adultuloj, plenkreskuloj, mi diru, certis pri la virtojn de la preferata aŭ preterlasata kandidato kaj fuŝaĵojn de la kontraŭulo, nur malmultaj reliefigitaj de la partia gazetaro. Oni komentis la debaton de TV Band: la sceneja movo, eldiroj, personaj trajtoj de ĉiu postulanto al la ambicia posteno.

    Kelkaj eksteraj ŝtatestroj, tiu de Usono la plej ekscitita, vorto-vomis pretaj influi sur la rezultoj de la brazila balotado. Kelkaj aliiĝis al la bonvivantulo, karioka advokato, 45-jaraĝa. Aŭ al la maljunulo, metalurgiisto fine de la jaroj 1970, nun iom pli ol 80-jaraĝulo. Estas videoj de la Prezidento kuretanta sur la Avenuo Paŭlista montrante enviigan fizikan preparon por okdekjarulo.

   Laurinha, vigla pro la babilo, provis klarigi al mi la brazilan slangon “farmar aura”, uzata de lernejaj koleginoj. Do ŝi instruis la geston de la du manoj supren-suben balanciĝante, kvazaŭ ŝi impulsis nevideblan pilketon laŭ imaga arko. Jene! Fiaskinta lernanto en la fina ekzameno, mi agnoskis mian ignoron kaj Laurinha de mia sonĝo, ridete, rekomencis la eksplikon: “nur imitu mian geston kaj diru tion, six-seven, six-seven ĝis laciĝo venu”. Mia imitado meritis certe instigajn aplaŭdojn.

    “Sed, kio estas farmar aura?” Mia insisto ne timigis ŝin. Diris ŝi, ke la bonvivantulo de mia sonĝo multe devis farmar aura de si mem, de la patro, kiu devis plenumi 27 jarojn de prizono. Mi demandis kial la eksprezidento estis arestita. Ŝi nur diris, sen intereso aŭ klarigo, ke ŝi ne ŝatis la aŭron de tiu familio. Mi respektis ŝian senton, kiam mi rememoris miljaran Rozikrucan aserton – el la buŝo de infano eliras gutojn de saĝeco. Ni lasis la ceteron de la babilado por depost. La tagmanĝo jam estis preta. “Laurinha, ni purigu la manojn”. Ŝi ruze, okulfrape, respondis: “Jam mi lavis ilin, mi ĵuras! Dum la hieraŭa duŝado!”