TALVEZ SIM, TALVEZ NÃO! EBLE JES, EBLE NE!

 
TALVEZ SIM, TALVEZ NÃO!

Emoções inglórias ainda no estoque

da memória, histórias outras

da imaginação, poesia, ficção:

poema intruso feito letra de rock

canto voraz, feito rude abuso

imagem madura virando canção,

protesto de Orfeu meio confuso

 

Emoções, gotas etílicas,

escorrem lentas da caneta elíptica,

ora econômica, ora escrachada

feito sinfonia que danço embriagada

com aplausos da plateia acrítica

feito sanfona em pálido improviso.

Emoções que me lambem sem aviso,

lábios de beijos ao acaso.

Emoções do filho então recém-nascido

agora cultivo netos, netas,

mais e mais abastecido

meu coração sem susto, sem meta,

vibra assim manso, sem atraso,

atento apenas ao fluir do prazo,

alazão na sua rapidez de seta,

foge da alvorada ao ocaso?

 

Cada emoção cavalga uma lembrança,

sem pressa o trote, o galope sem freio,

paisagem campestre em olhos de criança,

matagal choroso, namorada que não veio,

na boca o gosto verde, cica do caqui

que aqui da língua nunca mais saiu,

esse beijo vazio que nunca esqueci:

lágrima tão, tão seca jamais alguém viu.

 

Amor de pai, de filhos, de neto

contraem o tempo, sutil ilusão,

o mais comentado é o amor mais secreto?

o mais verdadeiro e o que finge que não?

O brinquedo mais gasto é o mais querido?

Às vezes sim, depende, talvez?

Patins saudosos do joelho ferido?

Da bola de meia o coração já refeito?

No joelho resta a cicatriz, a dor se foi,

no coração feliz a emoção, o amor?

O poeta parece feliz? Talvez, talvez!

 

EBLE JES, EBLE NE?

Malgloraj emocioj ankoraŭ en stoko

de l’ memoro, alia historio

de l’ imagpovo, poezi', fikcio:

uzurpa poemo kiel roka teksto

manĝegema kanto iel trompo kruda

matura bildo iĝas do kanzono,

protesto de Orfeo iel konfuza.

Emocioj, etilaj gutoj,

lante elfluas de elipsa skribilo,

foje ekonomia, foje ege fia

kiel dancita ebrio simfonia 

aplaŭdita de malkritika publiko

ludante pala improviza harmoniko.

Emocioj min lekas sen avizo

per lipoj de hazardaj kisoj.

Emocioj pri l' ĵus naskita filo

nun mi pli kaj pli ja riĉigita 

mia sencela koro ja sentima

kulturas nepojn kaj nepinojn,

milde, sen malfruo tiel vibras

nur atenta al paŝ' de ontaj daŭroj,

rapida alazano, kiel saga iro,

forfuĝas de aŭror’ al sunsubiro.

Ĉiu emocio rajdas memoron,

sen-hasta troto, senbrida galopo,

kampa pejzaĝo laŭ infana okulo,

plorema makis’, mankinta kor-amikin’,

buŝe verda gusto, adstringa persimo-frukto  

ne plu el mia lango eliris,

kava kiso neniam forgesita:

tiom seka larmo neniam vidita.

Am’ de gepatroj, nepoj, filoj

malplivasta tempo, subtila iluzio,

ĉu la plej komentita am' la plej kaŝita?

ĉu la plej vera ne tiele ŝajnas?

ĉu la plej uzata ludilo ja la preferata?

Foje jes, foje ne, foje, foje,

ĉu rul-ŝuoj sopiron portas pri vunda genuo?

ĉu la ŝtrump-bulo koron reakiris?

ĉu sur genu' jen cikatro, doloro forigita?

ĉu emocio, amo ĉe feliĉa koro?

ĉu fine la poeto ŝajne feliĉas?

Eble jes, eble ne!