SUNE - SOB O SOL

SUNE

Pluvas ĉe mia kompren'💥

de l’ mondo.

Ĉe mia koro tamen

la mondo sunas!

SOB O SOL

Chove entender o 

mundo

Mas, meu coração 

ao Sol vai fundo!

ORGANISMO - ORGANISMO

  

                                      ORGANISMO

Sou organismo entre organismos

quisera ser mais orgânico

menos ismos

Organismo que bebe água

transmuta ar terra

essência em fogo

Quisera ser mais orgânico

água terra ar sem tóxico

fogo a temperar o ânimo

Sou organismo e cismo

pouco me abala

organismo de pouca fala

Quisera ser mais sano

que insano

menos alvo seta

mais corpo menos mente

inquieta

Mais orgânico menos tóxico

que poeta

menos teorema, enfim, poema!

mais amor menos doença

menos pensamento:

ser poeta e ser poema

é que compensa!

Eu Sou a Faísca Divina

que manifesta riqueza infinita.

Tudo que eu preciso já está a caminho.

Nada falta. Eu Sou a plenitude!

ORGANISMO

Inter organismoj mi estas organismo

la deziro esti pli organika

malpli ismo

Organismo kiu akvon trinkas

transmutacias aeron teron

esence fajro

Deziro esti pli organika

akvo tero aero sen tokso

fajro hardanta l’animon

Estas mi organismo, sismo

malmulte min skuas

organismo de parol’ malmulta

Deziro esti pli sana ol insana

malpli celo sago

pli da korpo malpli malkvieta menso

pli da ekologio malpli tokso

ol poeto

malpli teoremo, fine, poemo!

Pli da amo malpli malsano

malpli da penso:

esti poeto kaj poemo

jen kompenso!

Mi Estas la Dia Sparko

manifestanta senfinan riĉecon.

Ĉio kiun mi bezonas jam survojas.

Nenio mankas. Mi Estas la pleneco!

POESIA E CIÊNCIA/ POEZIO KAJ SCIENCO

 

POESIA E CIÊNCIA

Ciência toda humana

flerta o previsível

prediz: Natureza engana

brota o indizível

 

Poesia gera o inefável

improvável o poema pena

bico de pena inimaginável

Poesia baila no risco

entorta o intragável

olho que tudo vê

improvável onde pisca cisco

 

POEZIO KAJ SCIENCO

Scienco plene homa

antaŭvideblon flirtas

antaŭvidas: naturo trompas,

nedireblo ĝermas

 

Poezio nedireblon naskas

malprobabla, poem’ suferas

neimagebla plumbeko

poezio bailas sur risko

nemanĝeblaĵo tordiĝas

malprobabla ĉion-vida okulo

kie aĵeto blinkas

CONCLAVE DE GENERAIS, CONCHAVO DE CARDEAIS? - ĈU KONKLAVO DE GENERALOJ, KOLUZIO DE KARDINALOJ?

 

CONCLAVE DE GENERAIS? CONCHAVO DE CARDEAIS? (*)

Arte imita a Vida, que imita a Arte, 

que imita a Vida,

que imita a Arte?

Qual o todo qual a parte?

À parte a sétima arte revela:

conclave é com chave?

Conchavo com chave é?

À poesia qual papel?

Generais cardeais deram tiro no pé?

Uns formam suas igrejas no seio da Madre Igreja

Outros cumprem papeis escalam escadas

no seio de quarteis das forças armadas.

Alguns algumas desalmadas desamadas

querem população armada.

Meninos, meninas eu vi: Ainda estou aqui

No conchavo também vi: Conclave

cardeais se querem Papa, se querem comandantes

generais. Mas, no Carnaval e na Vida,

desce o povão das gerais

desce e toma posse da Avenida.

Atônitos cardeais e generais

(Igreja? quartéis?)

entoam uníssonos hinos?

É a Vida e é bonita, e é bonita!

  

ĈU KONKLAVO DE GENERALOJ, KOLUZIO DE KARDINALOJ? (*)

Arto imitas ĉu Vivon, kiu imitas Arton, 

kiu imitas Vivon,

kiu imitas Arton?

Kiu la tuto, kiu la parto?

Aparte ion rivelas la sepa arto:

ĉu konklavo? ĉu ŝlosilo?

Ĉu ŝlosila koluzio?

Kiel rolas poezio?

Generaloj kardinaloj ĉu sin pafis surpiede?

Iuj eta eklezio sine de l’ Patrina Eklezio

rolas ili grimpi eskalojn sine de armeaj kazernoj

Aliaj, barbaraj, malamataj, pretendas

la popolon armata?

Knaboj, knabinoj, tion vidis mi:

Ankoraŭ mi estas tie-ĉi

Koluzie en Konklavo kardinaloj sin volas Papo,

sin volas komandanto generaloj.

Sed, en Vivo, en Karnavalo,

el ĉielo envenas popolo

enveninte avenuojn ekposedas.

Konsternataj kardinaloj generaloj

(ĉu Eklezie? ĉu Kazerne?)

unutone himnojn kantas?

Jen Vivo kiom bele kia belo!

(*) Poemo verkita post la spektado de du premiitajn filmojn: Ainda estou aqui kaj Conclave.

CALEIDOSCÓPIO DE INVENÇÕES: o menino, o avesso e o rabisco - COLETÂNEA DE POEMAS BILÍNGUES -DULINGVA POEMARO - Pt-Eo

Olá, pessoal, 

Fique de olho! 

Vem aí meu terceiro livro da trilogia "Percurso às avessas". Lançamento previsto para o início do 2º Semestre de 2026. Título: "CALEIDOSCÓPIO DE INVENÇÕES: o menino, o avesso e o rabisco", coletânea de poemas bilíngues (Pt-Eo). Anote aí!

PAULO P NASCENTES

Saluton, geamikoj! 

Atentu bone! 

Survojas mia tria libro de la grupo "Percurso às avessas" ("Kontrauflua Irvojo"), okazanta la Duan Semestron de 2026. Titolo: "KALEIDOSKOPO DE INVENTOJ: la knabo, kontraŭo kaj la strekaĉo", kolekto da dulingva poemoj (Pt-Eo). Notu!

PAULO P NASCENTES

 

DESCASCAR ESSE ABACAXI

 

DESCASCAR ESSE ABACAXI

        Estou sem sono sem sono sem sono e sem saco de fazer disso poesia estou cansado dessa saúde meia-boca fragilidade ausência de norte calmaria espera angustiante de não sei bem o quê O que estiver por vir virá sem me pedir licença e nada será de mau de mal normal o que estiver por vir O porvir não nos pertence nada pode deter o curso do que já se precipita sobre quem sensibilidade tenha então que venha o vento que ventar o que tá difícil de aguentar é essa calmaria que nos impede o navegar e navegar é preciso essa batelada sem fim de exames e seus parâmetros de exigência fria como fogueira em cinza como o tempo de nuvens cinza cinza cinza falta azul vermelho alaranjado tudo em volta está deserto tudo certo como dois e dois são cinza cinzeiro que não para e nem fumar eu fumo ora sem bituca pra que cinzeiro pra que cinza esse teto de zinco quente com gato quente Pra que tanto exame vexame se nem matéria tem para estudar Estou sem sono sono sono e sem saco saco saco dessa loucura em que nos metemos como espécie – a humana desumana o asteroide venha nos destruir um avatar venha nos instruir e se possível nos salvar de nós mesmos de nossa arrogância incompetência flatulência ignorância inconsequência Catástrofe já não virá estamos no meio dela e a inauguração foi outro dia mesmo e nem nos demos conta está por um fio faz calor faz frio zelo e gelo se sucedem nos pensamentos que não cedem não cessam não param nos encobrem sufocam tiram o sono como se fôssemos robot com t mudo pois nem palavra nos sobra nossa a obra nossa a sobra e de sobra não somos nada sóbrios somos pobres indigentes sem ter onde cair morto Que direção seguir se o vento parou de ventar e essa calmaria é pior que fervura em banho-maria se finge de brandura mas não dura o tempo necessário necessário para quê? Pra dormir e descansar descascar esse abacaxi que enfim plantamos e vamos colhendo – para quê para quê para quê???

SOLVI TIUN PROBLEMON

        Sen-dorma volo mi estas sen-dorma volo sen-dorma volo sen-dorma volo kaj sendeziro fari poezi-fari pri tio mi estas laca pri tiu duon-sano fragileco manko de nordo senvento korprema atendo pri  io ajn Kio venontas venos sen mia permeso kaj nenio estos malbono malbone normala kio venontos Estonto al ni ne apartenas nenio povas halti la kurson de tiu, kiu jam sin ĵetigas sur kiu sentemon havas venu do la ventanta vento kio kion malfacilas teni estas tiu senvento nin malpermesanta navigi navigi necesas tiun lavangon da senfina medicina esploro malfacilas kun siaj parametroj de malvarma postulo kvazaŭ fajro-cindroj kiel la tempo de grizaj nuboj grizaj grizaj grizaj manko de blua ruĝa oranĝkolora ĉio ĉirkaŭe estas deserta ĉio enorde kiel du plus du estas griza cindrujo kiu ne ĉesas sed eĉ fumi mi ne fumas nu sen stumpo kial cindrujo kial griza tiu tegmento de varma zinko kun varma kato Kial tiom da ekzameno embaraso se eĉ studmaterialo malestas Mi estas sendorma sendorma sendorma kaj senpacienca senpacienca senpacienca pri tiu frenezo kie ni falis kiel specio – la humana asteroido venu nin detrui avataro venu nin instrui kaj se eble nin savi el ni mem el nia aroganteco malkompetento furz-ellaso ignoro sensekvo Katastrofo jam ne venos ni estas meze de ĝi kaj la inaŭguro okazis iam kaj ni perceptis preskaŭ nenion varmiĝas malvarmiĝas zorgo glacio sinsekvas en la pensoj, kiuj ne cedas ne ĉesas ne haltas nin kovras sufokas forigas nian dormon kvazaŭ ni estus robot per muta t ĉar eĉ vorto restas nia la verko nia la resto kaj cetere ni estas neniel sobraj povraj mizeruloj eĉ sen kie morti Kien iri se vento haltis venti kaj tiu senvento estas pli malbone ol bolanta akvo en bol-bano ŝajnigas mildeco sed nesufiĉe daŭras la necesa necesa tempo kiucele? Por dormi kaj ripozi senŝeligi tiun ananason, kiun ni mem plantis kaj rikoltadas – kiucele kiucele kiucele???

INGÊNUIDADE DIGITAL - CIFERECA NAIVECO

 
INGENUIDADE DIGITAL

No Ano da Graça de 1949

nasci analógico

mas, para minha desgraça

me querem digital

minha crise de identidade

vem e-digital fulano de tal

já meio atônito constato

sem enleio meu correio eletrônico

se chama imeio 

do original e-mail

antiga a CNH botou pra quebrar

virou e-CNH e nesse imbróglio

eu que nasci analógico

me vejo analfabeto digital

sigo trôpego bêbedo

no piscar digital

do meu percurso analógico

ilógico quase tetraplégico

ser analógico já não conta

criptografado de ponta a ponta

por mais que erre

ao apontar a câmera

num código-QR

CIFERECA NAIVECO

 

En la Ano Domine 1949

naskiĝis mi analogia

sed, malfeliĉe

oni min volas cifereca

 

mia krizo identeca

tiu e-cifereca tiulo

duon-surprizita sin konstatas

sen ravo mia retadreso

nomiĝas “imeio”

originale e-mail

 

antikva la “CNH” furoris

kiel e-CNH: en tiu konfuzo

naskiĝinta analogia

mi min vidas cifereca naivulo

iras mi ebria stumbla

dum la cifereca palpebrumo

de mia analogia irvojo

mallogika preskaŭ kvadriplegia

esti analogia ekstermodiĝis

absolute kriptografita

eĉ se plu eraras

cele de mia kamerao

al QR-kodo

OLHAR POÉTICO Ainda estou aqui! - POEZIA RIGARDO Ankoraŭ mi estas ĉi tie!

 OLHAR POÉTICO Ainda estou aqui!

enquanto lábios beijos ardem 

látegos ardem peles nuas 

porões quartéis clandestinos

famílias clãs destinos se rompiam

dilacerados pela tortura nos filhos

amordaçados desaparecidos

gritos surdos corredores ecoam 

lúgubres fétidos sangue escoa

sugada juventude corpo castigado

ainda estou aqui - diz a sétima arte

olhar frio documentário-poesia 

choram marias clarices eunices

deputado desaparecido 

diretório acadêmico  

docente silenciado

sussurros: sabe quem ficou gripado?

código ou eufemismo? 

até atestado de óbito

naquele clima endêmico

seria comemorado...

Ainda estou aqui! 

POEZIA RIGARDO Ankoraŭ mi estas ĉi tie!

dum lipoj kisoj ardaj 

skurĝoj ardaj nudaj haŭtoj 

kaŝaj kazernaj keloj

rompataj familioj klan' destinoj 

dispecigataj de torturaj filoj

silentigataj malaperintaj 

surdaj krioj koridore eĥadas 

funebra fetora sango skuadas

suĉada juneco punata korpo 

ankoraŭ mi estas ĉi tie - diras la sepa arto

frida rigardo poezia dokumentario 

ploras marias clarices eunices

malaperinta deputito

akademia direktorio

docento silentigita

susuroj: ĉu vi scias kiu gripiĝis?

ĉu kodo ĉu eŭfemismo? 

eĉ mortatesto 

en tiu endemia etoso

finfine komemorata...

Ankoraŭ mi ĉi tie! 

SEGREDO SEKRETO

 

SEGREDO

Menin, Sem-Noção, Dorvalino

três inseparáveis amigos?

Só dois? o outro, só apelido?

A pergunta mesma, Sem-Noção.

Dorvalino – dor e orvalho –

preferia a madrugada, a orgia

ao trabalho – alguém mais?

Menin – o menino que pintava o acontecer –

se perguntava, agora rapaz,

“o que vou ser, o que vou ser?”

“Menin, você já é! Você já é!”

Sem-Noção ao amigo devolvia a paz:

“Quem de nós é apelido, cognome?”

Dorvalino num poema respondia:

“Não sei se sou eu – mas, me consome

o envelhecer, essa dor tardia.”

Na senectude não pensa a juventude,

agora chegado, o envelhecer ardia:

envelhecer – a ele não se alude

mas, traz consigo algum medo.

“Tio Velho, como é fazer 100 anos?

qual o segredo, qual o segredo?”

Respondia sem embaraço: 

“Não sei! É a primeira vez que faço.

Vai vivendo, vivendo e não pensa.

Medo do ataúde? Não! Fiz o que pude!”

Cheio de atitude:

“Convocarei uma coletiva de imprensa,

revelarei do centenário o meu segredo”

E ante câmeras e microfones revelou sem medo:

“Muito simples, meu jovem! É só não morrer cedo!”

Acrescentou, bom-humor elegante:

“É só não morrer antes!”. Cravou matreiro:

“Celebre Sua Excelência o coveiro,

mas, siga vivendo o seu segredo

(que não se revela a ninguém)

“Como viver, passar dos 100?”

- “É só não morrer cedo! É só não morrer cedo!"

E como passarinho beliscou sua taça de vinho!

Notas do Autor: Protagonistas de meus livros: 

1. Menin (Menin: o menino que pintava o acontecer. Curitiba-PR: Ordem Rosacruz - AMORC, 1992)

2. Dorvalino Mendes (Percurso às avessas: Dorvalino semimorre. Guaratinguetá-SP: Penalux, 2021)

3. Sem Noção (Rabiscos poéticos de um sem-noção: o avesso do percurso. Brasília-DF: L&C Editorial, 2024).

* * *

SEKRETO

Menin, Sen-Nocio, Dorvalino, 

ĉu tri neaparteblaj amikoj?

ĉu du? la alia, nur alnomo?

La demando mem, Sen-Nocio.

Dorvalino – dolor’ kaj roso –

preferis frumatenojn, orgion

al la laboro – ĉu iu plu?

Menin: la knabo kiu pentris l’ okazantaĵon –

sin demandis, nun junul’,

“kio estos mi, kio estos mi?”

“Menin, jam vi estas! Jam vi estas!”

Sen-Nocio al l’ amiko redonis la pacon:

“Kiu el ni estas alnomo, krom-nomo?”

Dorvalino respondis per poemo:

“Ĉu mi, mi ne scias – sed, min konsumas

la maljuniĝo, malfrua doloro.”

Pri maljunaĝo ne pensas gejunuloj,

nun alveninta, maljuneco ardis

maljuniĝo – al ĝi neniu aludas

sed, tio portas certan timon.

“Onklo Oldulo, kiel ŝajnas 100-jariĝi?

kiu la sekreto, kiu la sekreto?”

Sen-tiklece li respondis: “Mi ne scias!

Unuafoje nun mi 100-jariĝas.

Nur vivu, nur vivu, ne tro pensu.”

“Ĉu ĉerkon pritimi? "Ne! Mi faris la plej bonon!”

Plene je sinteno:

“Mi kunvokos kolektivan intervjuon,

Rivelos pri l’ 100-jariĝo mian sekreton”

Antaŭ kameraoj kaj mikrofonoj sentime diris:

“Tre simple, kara junul’! Sufiĉas ne frue morti!”

Elegante aldonis bon-humora:

“Sufiĉas ne frue morti!”

Kaj ruze: “Celebru Sian Moŝton la tombiston,

sed, daŭre vivu la sekreton

(al neniu rivelinda)

“Kiel vivi pli ol 100-jariĝo?”

- “Sufiĉas ne frue morti!”, “Sufiĉas ne frue morti!”

kaj kiel birdeto trinketis sian kalikon da vino!

Notoj de la Aŭtoro: Protagonistoj de miaj libroj: 

1. Menin (Menin: o menino que pintava o acontecer. Curitiba-PR: Ordem Rosacruz - AMORC, 1992)

2. Dorvalino Mendes (Percurso às avessas: Dorvalino semimorre. Guaratinguetá-SP: Penalux, 2021)

3. Sem Noção (Rabiscos poéticos de um sem-noção: o avesso do percurso. Brasília-DF: L&C Editorial, 2024).

APORIA II APORIOII

 

APORIA II

Tem essa pele que arde e coça,

mãos e unhas assassinas

raiva sem nome sem tino

essa carnificina

Olhar assustado do menino

a virar moço, suor, esforço

pra ser o primeiro da classe

ah! se o rapaz falasse:

por que tanto alvoroço?

onde o fim do poço?

onde enfim o desenlace

desta e de tantas batalhas?

ao primeiro da classe 

restam o peito, as medalhas.

todo o bônus, todo o crédito

naquele mote militar: ao primeiro lugar

"honra ao mérito"

Ao menino desejo o melhor

ao moço menos alvoroço

ao rapaz, agora adulto,

nesse Natal, o indulto:

ser compaixão, amor adulto

sinto muito, me perdoe, sou grato, te amo,

sinto muito, sinto muito!

APORIO II

Jen tiu haŭto ardas, jukas,

murdantaj manoj, ungoj,

sennoma freneza kolero

tiu multmortigo

Ektimiga rigardo de l' knabo

preskaŭ junul', ŝvito, penado

por esti la unua de l' klaso

ha! se parolus la junulo:

kial tioma konfuzo?

kie la fino de l' puto?

kie finfine la solvo

de tiu, tiomaj bataloj?

a la unua de l' klaso 

restas la brusto, medaloj,

ĉiu profito, kredito

en tiu milita devizo: a la unua ulo

"honoro al merito"

Al la knabo plej bonon deziras mi

al junul' malpli da konfuz'

al junul', nun plenkreskul',

ĉi-Kristnaske, la amnestion:

iĝi kompato, matura amo

mi multe sentas, min pardonu, dankeme amas vin,

mi multe sentas, multe sentas!